Linkedin 001 Google Plus 001(1) facebook 001(1)

سعدی شاعر روزگار ما

on .

 

به پاس بزرگداشت سعدی شاعری که در زمانه ما زندگی میکند.

شاید در طول تاریخ درخشان شعر و ادبیات فارسی ایران کمتر شاعری را بتوان یافت که شعر او این همه به حال روزگار ما نزدیک باشد.سروده های این شاعر بلند آوازه چنان سروده شده اند که گویی سعدی این اشعار را همین چند سال قبل سروده است.شاید این مهم ترین عاملی باشد که این شاعر را از باقی شاعران دیگر این ملک متمایز می کند و سبب مقبولیت این چنینی این شاعر در میان مردمان بعد از خود شده است.شاعری که بیش از هر شاعری دیگر تکیه بر آموزه های اخلاقی دارد.برگرفتن 100 ها ضرب المثل از اشعار این شاعر نیز نزدیکی او را با زمان ما تصدیق میکند.شعر او به دور از پیرایه های سنگین ادبی به شکلی زیبا انسان را به سر منزل مقصود راهنمایی می کند و اگر چه همانند شعر حافظ شعری او خیال انگیز نیست اما چنان ظریف و دقیق به مسایل اشاره می کند که چشم و گوش هر شنونده ای را می رباید و مجذوب خود میکند.باید بر خود ببالیم که شاعرانی بزرگ همچون سعدی شیراز داریم،افتخاری که شاید کمتری ملی در دنیا نصیبشان شدی است و چه بالاتر از این ایکه که شعری از او بر سردر ورودی سازمان ملل متحد نوشته شده است:

 

درویش و غنی بنده این خاک درند-------------------------- و آنان که غنی ترند محتاج ترند

***

به بازوان توانا و قوت سر دست-------------------------------------خطاست پنجه مسکین ناتوان بشکست

نترسد آن که بر افتادگان نبخشاید----------------------------------که گر ز پای در آید کسش نگیرد دست

هر آن که تخم بدی کشت و چشم نیکی داشت--------------- دماغ بیهده پخت و خیال باطل بست

ز گوش پنبه برون آر و داد خلق بده------------------------------ وگر تو می‌ندهی داد روز دادی هست

بنی آدم اعضای یکدیگرند------------------------------ که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار--------------------- دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی---------------------- نشاید که نامت نهند آدمی

و بحق سعدی چنین گفت:

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز---------- مرده آنست که نامش به نکویی نبرند

 

کوتاه درباره زندگی سعدی:

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او “سعدی” است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

خانه

stock-photo-roz

stock-photo.-gallerypng

stock-photo-about

stock-photo-contact